FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj
 Ogłoszenie 
Bezpieczna strona Zapraszam na forum http://katolik.us i do zapoznania się z REGULAMINEM FORUM oraz FAQ
                      Forum wykorzystuje ciasteczka jeżeli się nie zgadzasz opuść tę stronę!
Święty Michale Archaniele, wspomagaj nas w walce,
a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą ochroną.
Niech go Bóg pogromić raczy - pokornie o to prosimy.
A Ty, Wodzu Niebieskich Zastępów, szatana i inne złe duchy,
które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą
mocą Bożą strąć do piekła.
Amen.
Charlotte
Warszawa


Poprzedni temat «» Następny temat
Przesunięty przez: hiob
29-11-08, 15:14
Wiara, czy uczynki? Jak jesteśmy zbawieni?
Autor Wiadomość
hiob 


Dołączył: 24 Paź 2007
Skąd: Północna Karolina, USA
Wysłany: 26-08-05, 01:00   Wiara, czy uczynki? Jak jesteśmy zbawieni?


W Biblii i Święty Paweł i Święty Jakub piszą o zależności między wiarą i uczynkami, a tym, jak jesteśmy zbawieni. Pozornie mogłoby się wydawać jednak, że zaprzeczają sobie. Paweł w Liście do Rzymian pisze bowiem:

Sądzimy bowiem, że człowiek osiąga usprawiedliwienie przez wiarę, niezależnie od pełnienia nakazów Prawa. (Rz 3,28)

natomiast Jakub pisze w swoim liście:

Widzicie, że człowiek dostępuje usprawiedliwienia na podstawie uczynków, a nie samej tylko wiary. (Jk 2,24)

Ja już nie raz pisałem o doktrynie „Sola Fide” i o tym, w jaki sposób jesteśmy zbawieni. Jednak nawiązała się na ten temat ostatnio interesująca dyskusja na jednym z for między mną i bratem należącym do innego kościoła. Ponieważ skończyłem właśnie odpowiedź na jego pytanie jak ja widzę zależność między tymi, pozornie sprzecznymi wersetami, postanowiłem i tutaj ją zamieścić:


„Dla mnie te wypowiedzi nie są nawet pozornie sprzeczne ze sobą. Dotyczą one bowiem zupełnie innych zagadnień.

Paweł w obydwu tych listach, do Rzymian i Efezjan zajmuje się poważnym problemem dla pierwszych chrześcijan, znanym jako „judaizerstwo”. Nie jestem pewien, pod jaką nazwą ta herezja jest znana w języku polskim, znam to zagadnienie tylko z angielskojęzycznych źródeł. Ale nie jest ważna nazwa, ale problem. A ten polegał na tym, że część pierwszych chrześcijan, konwertytów z Judaizmu, uważała, że każdy chrześcijanin musi przestrzegać wszystkich przepisów prawa żydowskiego.

Był to bardzo rozpowszechniony problem w pierwszych latach chrześcijaństwa. Musimy bowiem pamiętać, że to byli głównie Żydzi, którzy uznali Jezusa za mesjasza. Minęło zapewne około 10 lat od śmierci i zmartwychwstania naszego Pana do momentu przyjęcia do Kościoła pierwszego nie-Żyda, a dużo więcej lat do czasu, gdy Żydzi nie byli większością w Kościele. Stąd właśnie problem z zagadnieniem przestrzegania praw starotestamentowych.

Jak wiemy z Dziejów Apostolskich Żydzi godzili stare z nowym. Głosili na przykład naukę o Jezusie w dzień Szabatu w synagogach, a w Dniu Pańskim spotykali się na łamaniu chleba. Ale problemem było co zrobić z poganami przyjmującymi naukę o Jezusie. Paweł właśnie o tym problemie pisze w swych listach.

Skąd o tym wiemy? Z kontekstu. Każdy tekst bez kontekstu jest co najwyżej pretekstem do udowodnienia z góry założonej tezy. Zobaczmy więc na zacytowane przez Ciebie wersety w szerszym kontekście:


Sądzimy bowiem, że człowiek osiąga usprawiedliwienie przez wiarę, niezależnie od pełnienia nakazów Prawa. Bo czyż Bóg jest Bogiem jedynie Żydów? Czy nie również i pogan? Zapewne również i pogan. Przecież jeden jest tylko Bóg, który usprawiedliwia obrzezanego dzięki wierze, a nieobrzezanego - przez wiarę. (Rz 3,28-30)

Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił. Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili. Dlatego pamiętajcie, że niegdyś wy - poganie co do ciała, zwani "nieobrzezaniem" przez tych, którzy zowią się "obrzezaniem" od znaku dokonanego ręką na ciele -
(Ef 2,8-11)

Myśl Pawła widać dobrze w tym cytacie z Listu do Galatów:


Natomiast na tych wszystkich, którzy polegają na uczynkach Prawa, ciąży przekleństwo. Napisane jest bowiem: Przeklęty każdy, kto nie wypełnia wytrwale wszystkiego, co nakazuje wykonać Księga Prawa. A że w Prawie nikt nie osiąga usprawiedliwienia przed Bogiem, wynika stąd, że sprawiedliwy z wiary żyć będzie. Prawo nie opiera się na wierze, lecz /mówi/: Kto wypełnia przepisy, dzięki nim żyć będzie.
(Ga 3,10-12)

Te „uczynki Prawa” to nie są uczynki wynikające z przykazania miłości, ale zwyczaje, jakie Żydom nakazywało wykonywać Prawo. Głównie chodziło tu o obrzezanie, które, według wielu z nich, nie tylko gwarantowało im zbawienie, ale uważali oni, że nikt nieobrzezany nie może osiągnąć zbawienia.

Paweł polemizuje z tym poglądem, zauważając między innymi, że Abraham uwierzył Bogu i to zostało mu to poczytane za sprawiedliwość zanim otrzymał nakaz obrzezania. Wiara usprawiedliwiająca została mu dana wcześniej, a sam rytuał obrzezania był skutkiem wiary ojca Abrahama.

Oczywiście nakaz obrzezania obowiązywał chłopców ośmiodniowych, którzy jeszcze nie mieli ani wiary, ani pojęcia, że są członkami narodu wybranego, ale właśnie do tego zmierza Święty Paweł. Argumentuje on, że sam rytuał bez tej wiary, jaką miał Abraham nie jest wiele wart, a więc trudno nakazywać chrześcijanom przestrzegania przepisów Starego Przymierza, skoro wchodzą oni do doskonalszego, Nowego Przymierza z Bogiem. Stary Testament tylko przygotowywał na przyjście Mesjasza. Skoro Mesjasz przyszedł, nie ma sensu zmuszanie nikogo do obrządków, których cel już się wypełnił w Jezusie.

Święty Jakub także w swym argumentowaniu przywołał przykład Abrahama. Ale Jakub mówi o czymś zupełnie innym. Mówiąc, że wiara nam jest potrzebna do zbawienia i tu zgadzając się z Pawłem, pokazuje co to znaczy „mieć wiarę”. Pokazuje, że Abraham, jak uwierzył, natychmiast zabierał się do czynu. Nie przytakiwał i nie teoretyzował, ale działał. Jakub argumentuje, że właśnie takie działanie jest obrazem i dowodem wiary.

Wiara, aby mieć moc zbawczą musi być pokazana w czynach. Wiara bez uczynków, pisze Jakub, jest jak ciało bez duszy. Jest korpusem bez życia. Wiara żywa to wiara działająca, bo działanie jest duchem wiary.

Pośrednio nawet ci chrześcijanie, którzy uważają, że praktykują doktrynę „Sola Fide”, czyli „Tylko wiara”, w praktyce też coś robią poza samą czystą, abstrakcyjną wiarą. W ich kościołach popularny i częsty jest zwyczaj tzw. „Altar call”. Pastor pyta, czy ktoś nie chce przyjąć Jezusa jako swego osobistego Pana i Zbawiciela i gdy taka owieczka się na nabożeństwie znajdzie, maszeruje w stronę ołtarza. Tam pastor prowadzi delikwenta w modlitwie grzesznika i po zmówieniu tej modlitwy i przyjęciu Pana za swego osobistego Zbawiciela jest on uznany za zbawionego.

Może to się nazywać zbawieniem bez uczynków, ale jakby nie uczynił on tego rytuału z przyjęciem Jezusa, nie byłby zbawiony. Nawet, jakby to przyjęcie było w cichości swego serca, to ciągle jest działanie. Prawdziwa doktryna „Sola Fide” byłaby logiczna tylko wtedy, jakby to sam Bóg, bez naszej woli, wszczepiał nam wiarę i bez względu na to, czy ją przyjmujemy, czy nie, dawał nam zbawienie. Inaczej każdy inny scenariusz jest zaprzeczeniem tego „Sola” w „Sola fide”.

Dlatego to, skoro już musimy jednak coś zrobić, aby wiara miała moc zbawiającą, to wydaje mi się, że lepiej robić to, co nakazuje Biblia, a nie pastor. Biblia uczy jednak jasno i klarownie, że to okazywanie miłości bliźnim, karmienie i ubieranie i głoszenie im Słowa Bożego jest dowodem, ze uwierzyliśmy, a nie „altar call” i przyjęcie Jezusa do serca.

Nie chcę być źle zrozumiany, nie ma nic złego w takim osobistym zawierzeniu się Jezusowi. Jest to praktyka znana także z Kościoła Katolickiego. Wiele rodzin oddało się Najświętszemu Sercu Jezusa. Ja sam przyjąłem Jezusa za mego Pana i Zbawiciela, w najczystszej „ewangelicznej” formie. Ale Biblia mówiąc o tym ,że czynienie dobra innym jest obowiązkiem każdego chrześcijanina nie pozostawia cienia wątpliwości. Takie działanie jest konieczne nie dla naszego dobrego samopoczucia, ale dla naszego zbawienia.

Nie ma więc żadnej sprzeczności między tym, co pisze Paweł i Jakub. Człowiek jest zbawiony przez wiarę. Ale wiara, aby miała moc zbawczą, musi być wiarą żywą. Wiara bez uczynków jest martwa i nie ma żadnej mocy zbawczej.

Niemniej jednak musimy tu podkreślić inny aspekt, w którym zgadzamy się z większością protestantów. Uczynki bez wiary także nie mają żadnej wartości. Nie można sobie zapracować na zbawienie. Nieważne, jak ciężko i jak dużo będziemy pomagać innym i czynić dobrze. Jak naszą motywacją jest tylko humanitarna pomoc innym, to zbawienia nam to nie przyniesie.

Oczywiście ludzie, którzy nie spotkali Boga, a którzy odpowiadają swym działaniem na glos Prawa Naturalnego wyrytego w swych sercach właśnie przez uczynki pokazują swą wiarę. O tym także Jakub i Paweł mówią jednym głosem:


Ale może ktoś powiedzieć: Ty masz wiarę, a ja spełniam uczynki. Pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, to ja ci pokażę wiarę ze swoich uczynków. (Jk 2,18 )

Nie ci bowiem, którzy przysłuchują się czytaniu Prawa, są sprawiedliwi wobec Boga, ale ci, którzy Prawo wypełniają, będą usprawiedliwieni. Bo gdy poganie, którzy Prawa nie mają, idąc za naturą, czynią to, co Prawo nakazuje, chociaż Prawa nie mają, sami dla siebie są Prawem. Wykazują oni, że treść Prawa wypisana jest w ich sercach, gdy jednocześnie ich sumienie staje jako świadek, a mianowicie ich myśli na przemian ich oskarżające lub uniewinniające.
(Rz 2,13-15)

Nie zmienia to faktu, że ludzie, którzy świadomie odrzucają Boga i chrześcijaństwo, ale starają się postępować w życiu „dobrze”, cokolwiek by to znaczyło, narażają się na to, że z odrzuceniem wiary i Boga mogli się pozbawić drogi do zbawienia. Same ich czyny na pewno do Nieba ich nie zaprowadzą.

Spory o to więc, jak jesteśmy zbawieni, często są sporami o słowa i definicje, a nie o sam sposób postępowania. Gdy katolik mówi, że czynienie dobra, jako odpowiedź na inicjującą to działanie wiarę jest konieczne do zbawienia, a protestant, że gdy człowiek naprawdę jest zbawiony, to i tak będzie czynił dobrze, to praktyce mówią oni to samo. Czasem przeszkadza tradycja używania słów-haseł. Jak choćby to nieszczęsne „Sola fide”.

Na szczęście zgadzamy się wszyscy, że jesteśmy zbawieni tylko przez Łaskę i wszyscy wyznajemy zasadę „Sola Gratia”. A jak wykazały toczące się od lat rozmowy między Kościołem Katolickim, a potomkami Marcina Lutra, tak naprawdę bardzo niewielkie są różnice w rozumieniu doktryny zbawienia między naszymi kościołami.

Ja jestem optymistą i wierzę, że skandal rozbicia chrześcijaństwa się zakończy kiedyś. Zbyt wstrząsająca dla mnie jest modlitwa Jezusa z 17. rozdziału Ewangelii Jana. Zawsze jak czytam ten rozdział mam wrażenie, że On widział nasze czasy i za nimi prosił. I wierzę, że Ojciec go wysłuchał. A ta fala powrotów do Kościoła, jakiej jesteśmy świadkami w Stanach chyba to potwierdza.”

_________________
Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy. (1 J 3,1a)
Ostatnio zmieniony przez hiob 09-03-15, 14:57, w całości zmieniany 1 raz  
 
 
 
tomek1158 


Dołączył: 06 Paź 2017
Skąd: Sheffield
Wysłany: 06-10-17, 20:37   

Odnoszę Hiobie wrażenie, iż nie do końca rozumiesz pojęcie Sola Fide.

Czytając ten wywód, chociaż w wielu punktach się z nim zgadzam, rozumiem, i boli mnie, iż pod te pojęcie podpinasz herezję jaka owładnęła część ludzi podających się za protestantów jaką jest antynomianizm.

Cytat:
Pośrednio nawet ci chrześcijanie, którzy uważają, że praktykują doktrynę „Sola Fide”, czyli „Tylko wiara”, w praktyce też coś robią poza samą czystą, abstrakcyjną wiarą. W ich kościołach popularny i częsty jest zwyczaj tzw. „Altar call”. Pastor pyta, czy ktoś nie chce przyjąć Jezusa jako swego osobistego Pana i Zbawiciela i gdy taka owieczka się na nabożeństwie znajdzie, maszeruje w stronę ołtarza. Tam pastor prowadzi delikwenta w modlitwie grzesznika i po zmówieniu tej modlitwy i przyjęciu Pana za swego osobistego Zbawiciela jest on uznany za zbawionego.


Ta herezja w uproszczeniu zakłada, iż skoro Chrystus umarł za grzechy ludzi na krzyżu, przeszłe teraźniejsze i przyszłe, to jako wierzący nie musimy przestrzegać przykazań prawa, w ogóle, a nawet możemy je łamać, a wystarczy, że uwierzymy w odkupieńcze dzieło Chrystusa i będziemy zbawieni tylko przez taką wiarę.

Sądzimy bowiem, że człowiek osiąga usprawiedliwienie przez wiarę, niezależnie od pełnienia nakazów Prawa. (Rz 3,28)

Jako, że Sola Fide znaczy tylko wiara zakładasz, iż ten pogląd jest domeną całego protestantyzmu. Problem jest taki, że żaden prawdziwy protestant tak nie uważa, ponieważ musiał by zignorować drugi podany przez Ciebie werset.

Widzicie, że człowiek dostępuje usprawiedliwienia na podstawie uczynków, a nie samej tylko wiary. (Jk 2,24)

Trafnie zauważyłeś, że między tymi dwoma wersetami niema żadnej sprzeczności. Jakub odnosi się właśnie do Antynomianizmu, co można wywnioskować także z wersetu 19 tego samego rozdziału

"Ty wierzysz, że jest jeden Bóg, i dobrze czynisz. Demony też wierzą i drżą.

i 20

"Czy chcesz się przekonać, marny człowieku, że wiara bez uczynków jest martwa"?


Z kolei Paweł odnosi się do herezji jaką jest legalizm, czyli poglądu wedle którego człowiek wierzący, musi przestrzegać wszystkich przykazań prawa, żeby być zbawionym.

Jest to jednak sprzeczne z doktryną łaski.

Paweł napisał.

"8 Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: 9 nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił. 10 Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili."

Czytając te wszystkie wersety w kontekście dochodzimy do faktycznego znaczenia protestanckiej zasady Sola Fide wedle której zbawieni jesteśmy tylko z wiary a nie z uczynków, lecz żeby wiara była wiarą musi być potwierdzona uczynkami, inaczej jest martwa a zatem nie zbawiająca.
Ostatnio zmieniony przez tomek1158 06-10-17, 20:48, w całości zmieniany 1 raz  
 
 
Marek MRB 

Dołączył: 22 Mar 2011
Skąd: Gdynia
Wysłany: 07-10-17, 09:51   

Cytat:

Ta herezja w uproszczeniu zakłada, iż skoro Chrystus umarł za grzechy ludzi na krzyżu, przeszłe teraźniejsze i przyszłe, to jako wierzący nie musimy przestrzegać przykazań prawa, w ogóle, a nawet możemy je łamać, a wystarczy, że uwierzymy w odkupieńcze dzieło Chrystusa i będziemy zbawieni tylko przez taką wiarę.


Cieszę się, że dostrzegasz błędność doktrynalną tego poglądu, jednak jeśli mówimy o "protestantyzmie" to warto zauważyć, że w ujęciu ścisłym "protestantami" są duchowi potomkowie Marcina Lutra - a on właśnie precyzyjnie taki pogląd sformułował, wyznawał i głosił.

"Grzech to najlepszy dobry uczynek" (Assert. art. 31. 32).

"Bądź grzesznikiem i śmiało grzesz" (Listy, cz. I. str. 248).

"O gdybym mógł jakiś bardzo wielki grzech popełnić, żeby szatan zobaczył, że żadnego grzechu nie uznaję! - Grzeszyć musimy! Grzesz niezachwianie, - ale wierz jeszcze mocniej! Dosyć jest, żeśmy poznali Baranka, który gładzi grzechy świata, - od tego żaden grzech nas nie rozdzieli, choćbyśmy w jednym dniu tysiąc i jeszcze raz tysiąc razy rozpusty lub nawet morderstwa się dopuszczali!" (Br. Aurif. Jen. 1. 545).

Oczywiście należy się cieszyć, że część odłamów od odłamów (...) od odłamów luteranizmu odeszła od tego poglądu.
_________________
pozdrawiam serdecznie
Marek
www.analizy.biz

RECEPTĄ NA AKTYWNĄ ROLĘ KOŚCIOŁA, JAKĄ MA ON DO SPEŁNIENIA, NIE JEST JEGO REFORMA, DO CZEGO WZYWAŁY KOŚCIOŁY PROTESTANCKIE, ALE POSŁUSZEŃSTWO, DO CZEGO WZYWAŁ KOŚCIÓŁ WCZESNOCHRZEŚCIJAŃSKI
 
 
tomek1158 


Dołączył: 06 Paź 2017
Skąd: Sheffield
Wysłany: 07-10-17, 19:13   

Cytat:
Cieszę się, że dostrzegasz błędność doktrynalną tego poglądu, jednak jeśli mówimy o "protestantyzmie" to warto zauważyć, że w ujęciu ścisłym "protestantami" są duchowi potomkowie Marcina Lutra - a on właśnie precyzyjnie taki pogląd sformułował, wyznawał i głosił.


Pierwsza rzecz. Protestanci nie są duchowymi potomkami Marcina Lutra. Marcin Luter był jednym, ale nie jedynym, ani nie pierwszym, i nie ostatnim, który negował nauki kościoła Rzymsko-Katolockiego. Przed nim żyli tacy wielcy teologowie jak Jan Huss czy John Wycliffe na przykład których nauki można podpiąć pod 5 X Sola. Do tego protestant, żeby był protestantem wcale nie musi się zgadzać ze wszystkim co głosił Marcin Luter. Luter jak każdy człowiek może się w pewnych kwestiach mylić. My w brew pozorom nie odrzucamy tradycji, ale doktryny w które wierzymy muszą być całkowicie zgodne z Pismem Świętym, które uznajemy za wpełni wystarczającą, pewną, i nieomylną miarę i normę, poznania, wiary, i posłuszeństwa, które stanowią o zbawieniu. Gdybyśmy uznawali Marcina Lutra, za nieomylnego i w pełni trzymali się wszystkich jego nauk, nawet jeśli są sprzeczne z pismem świętym byli byśmy zwykłą sektą jak Świadkowie Jehowy czy Mormoni.

Cytat:
Grzech to najlepszy dobry uczynek"(Assert. art. 31. 32).

"Bądź grzesznikiem i śmiało grzesz"(Listy, cz. I. str. 248).

"O gdybym mógł jakiś bardzo wielki grzech popełnić, żeby szatan zobaczył, że żadnego grzechu nie uznaję! - Grzeszyć musimy! Grzesz niezachwianie, - ale wierz jeszcze mocniej! Dosyć jest, żeśmy poznali Baranka, który gładzi grzechy świata, - od tego żaden grzech nas nie rozdzieli, choćbyśmy w jednym dniu tysiąc i jeszcze raz tysiąc razy rozpusty lub nawet morderstwa się dopuszczali!"(Br. Aurif. Jen. 1. 545).


Proszę cię podaj link do źródła tych wypowiedzi, bo ja znam inne, wiarygodne, pochodzące z Katechizmów Lutra

“Co mówi Bóg o tych wszystkich przykazaniach? Mówi tak: Jam jest Pan, Bóg twój, Bóg żarliwy, nawiedzający grzech ojców tych, którzy Mnie nienawidzą, na dzieciach w trzecim i czwartym pokoleniu, a czyniący miłosierdzie nad tysiącami tych, którzy Mnie miłują i strzegą przykazań moich. Co to znaczy? Bóg grozi karą wszystkim, którzy te przykazania przestępują. Powinniśmy więc bać się gniewu Jego i przeciw tym przykazaniom nie postępować. Przyrzeka zaś łaskę i wszystko dobre wszystkim, którzy tych przykazań strzegą. Powinniśmy więc miłować Go, ufać Mu i według przykazań Jego chętnie postępować.” - Mały Katechizm Lutra - Zakończenie przykazań

“Tak, oto przedstawia się dziesięcioro Bożych przykazań, ten skrót Boskiej nauki, odnoszącej się do tego, co czynić powinniśmy, aby całe życie nasze podobało się Bogu — oraz to źródło i te kanały, z których musi wypływać i którymi musi krążyć wszystko, co chce uchodzić za dobry uczynek, tak iż poza dziesięciorgiem przykazań żaden uczynek ani żadna rzecz nie może być dobra ani podobać się Bogu, choćby w oczach świata uchodziła za wielką i drogocenną” – Duży Katechizm Lutra – Zakończenie Dekalogu

“Dlatego Bóg zakazuje, aby ktokolwiek obgadywał drugiego, nawet gdyby ten był winny, chociażby całkowicie był tego pewny; tym mniej, gdy tego nie wie lub wie o tym jedynie ze słyszenia. Może powiesz: — „Dlaczego nie mam tego powiedzieć, jeżeli to jest prawda?" Odpowiadam: — „Dlaczego nie doniesiesz tego powołanemu sędziemu?" — „Tak, ale nie mogę tego publicznie dowodzić, gdyż mogliby mi zbić gębę i potraktować mnie w brzydki sposób". Oj, kochanku, czujesz swąd? Jeżeli nie dowierzasz sobie, że potrafisz stanąć przed powołanymi osobami i wziąć na siebie odpowiedzialność, tedy stul gębę! Jeżeli zaś coś wiesz, wiedz to dla siebie, a nie dla drugiego. Jeżeli to podasz dalej, choćby to było prawdą, wyjdziesz na kłamcę, ponieważ nie możesz tego udowodnić, a prócz tego postąpisz jak łobuz. Nie wolno bowiem nikogo pozbawić czci i dobrej sławy, dopóki nie zostaną mu odebrane oficjalnie. Fałszywym świadectwem jest więc wszystko, czego nie można należycie udowodnić. Dlatego też tego, co nie jest oparte na wystarczającym dowodzie, nie powinien nikt wyjawiać ani też podawać za prawdę. Krótko mówiąc, cokolwiek jest tajne, trzeba pozostawić tajnym lub w danym wypadku, gdy usłyszymy, potajemnie skarcić. Jeżeli więc się natkniesz na jakąś gadatliwą gębę, która obgaduje i oczernia drugiego, rozmów się z nim zaraz w cztery oczy, aż się ze wstydu zaczerwieni; tym sposobem niejeden powściągnie swój język; mógłby on bowiem biednego człowieka narazić na obmowę, z której trudno byłoby mu się wydostać. Łatwo bowiem pozbawić kogoś czci i dobrego imienia, lecz trudno je zwrócić.” Duży Katechizm Lutra – O ósmym przykazaniu.
 
 
Marek MRB 

Dołączył: 22 Mar 2011
Skąd: Gdynia
Wysłany: 07-10-17, 19:43   

Niestety, nie mogę się zgodzić ani z jedną, ani z drugą tezą:
  1. Protestanci – nazwa ta „ci, którzy protestują” została nadana stronnikom Lutra w Spirze w 1529 roku, na sejmie Rzeszy Niemieckiej.
    Poszło o to, że przechodzący na luteranizm grabili ziemie i nieruchomości kościelne. Cesarz uznał to za przegięcie i wydał nakaz zabraniający podobnych praktyk. Zgromadzeni w Spirze przedstawiciele 5 państw Rzeszy (sejm był opanowany przez zwolenników luteranizmu) wydali wówczas oficjalny protest przeciw cesarskiej decyzji.
    Od tego czasu nazywano ich Protestantami. Dziś, zwłaszcza w Polsce, często potocznie mówi się o niekatolikach jako o „protestantach”, ale nie jest to prawidłowe.
  2. Poglądy Lutra w moich cytatach podałem namiary na to, z jakich dzieł Lutra zostały zacytowane.
    Zauważ, że Twoje cytaty mówią o czym innym – mianowicie o tym, czy należy być dobrym – i tu nie ma sporu. Moje jednak mówią o związku pomiędzy zbawieniem a czynami.
    Własnie dlatego, że św.Jakub w swoim liście mówił o uczynkach, Marcin Luter usiłował usunąć ten list z kanonu Pisma Świętego. Uzasadniał to następująco:
    „Po pierwsze, wbrew św. Pawłowi i całemu pozostałemu Pismu, nadaje wprost uczynkom moc usprawiedliwienia i mówi, że Abraham został usprawiedliwiony ze swoich uczynków, gdyż złożył w ofierze swojego syna. Jednak św. Paweł w Rz 4,2-3 uczy przeciw niemu, że Abraham stał się sprawiedliwy bez uczynków, jedynie przez swoją wiarę, zanim złożył w ofierze swojego syna, i dowodzi tego za pomocą 1 Mojż [Rdz] 15,6.
    [...]
    Summa: chciał on odeprzeć tych, którzy zdali się na wiarę bez uczynku, a był w tej sprawie zbyt słaby pod względem umysłu, rozumienia i słów, toteż rozrywa Pismo i sprzeciwia się przez to Pawłowi i całemu Pismu. Chce osiągnąć przez głoszenie prawa to, co apostołowie osiągają przez pobudzanie do miłości. Dlatego nie chcę go mieć w swojej Biblii wśród właściwych głównych ksiąg.
    / /Przedmowa do Listów św. Jakuba i św. Judy, Marcin Luter 1522/
    Napisałeś:
    Cytat:
    Czytając te wszystkie wersety w kontekście dochodzimy do faktycznego znaczenia protestanckiej zasady Sola Fide wedle której zbawieni jesteśmy tylko z wiary a nie z uczynków, lecz żeby wiara była wiarą musi być potwierdzona uczynkami, inaczej jest martwa a zatem nie zbawiająca.
    Otóż jest to, precyzyjnie, stanowisko Soboru Trydenckiego, który polemizował z Lutrem.

    Niemniej cieszę się, że, niezależnie od historii, w sprawie roli Łaski i uczynków się zgadzamy
_________________
pozdrawiam serdecznie
Marek
www.analizy.biz

RECEPTĄ NA AKTYWNĄ ROLĘ KOŚCIOŁA, JAKĄ MA ON DO SPEŁNIENIA, NIE JEST JEGO REFORMA, DO CZEGO WZYWAŁY KOŚCIOŁY PROTESTANCKIE, ALE POSŁUSZEŃSTWO, DO CZEGO WZYWAŁ KOŚCIÓŁ WCZESNOCHRZEŚCIJAŃSKI
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

phpBB by przemo